Großherzog
Friedrich

Voor zondag, 10 november 1918, had de arbeiders- en soldatenraad in Wilhelmshaven alle inwoners van de regio, mannen en vrouwen, opgeroepen tot het bijwonen van een massabijeenkomst. Aan het eind van de morgen dromden tienduizenden mensen samen om te luisteren naar de toespraak van Kuhnt. Tijdens deze bijeenkomst deelde hij mede, dat Groothertog Friedrich van Oldenburg was afgezet en dat Wilhelmshaven met onliggende gebieden en het land Oldenburg waren uitgeroepen tot: "Socialistische Republiek"
                       

Bernhard Kuhnt

Bernhard Kunht benoemde zichzelf tot president van deze republiek.

Proklamation der Republik des Großhzgt. Oldenburg u. Ostfriesland

Ook de matrozen trokken massaal op naar het punt van samenkomst. Onderweg werd, ter hoogte van villa Elisenlust, een toespraak gehouden door de soldatenraad. Vanaf de oorlogschepen klonken saluutschoten. Na de bijeenkomst ging men tevreden huiswaarts of terug naar de kazerne. De eerste hindernis was genomen, de eerste overwinning was een feit.

         Ansprache des
          Soldatenrat's

Demonstration am
10.11.18. W'haven

Rückmarsch der II I.D.
(= (marine) Infanterie Div.)

     Rückmarsch der II I.D.
       (= (marine) Infanterie Div.)

Der Abend des 10. November 1918

Op 11 november zou de op 10 november overeengekomen wapenstilstand in werking treden. Dat de oorlog nu eindelijk tot een einde was gekomen, was overal reden tot grote vreugde. Op 10 november 's-avonds barstte op de in Wilhelmshaven liggende oorlogsschepen een reusachtig vuurwerk los. Enorme hoeveelheden lichtkogels en lichtspoorgranaten werden afgeschoten hetgeen tot een feeëriek schouwspel leidde.
Overdag hadden zich al soortgelijke taferelen afgespeeld. Maar toen als eerbewijs voor de "rode vlag", nadat de Raad van 21 opdracht had gegeven de oorlogsvlag te strijken en de rode vlag te hijsen.

   Illumination der Flotte Wilhelmshaven d. 10.11.18

 Illumination der Flotte bei
der Republik-Erklärung
am 10.11.18

De wapenstilstand bracht ingrijpende gevolgen met zich mee voor de Duitse vloot. Meer hierover later in de hoofdstukken "Ontwapening" en "Internering Scapa Flow".

Op 31 december 1918 beval de  "Rat der Volksbeauftragten",  onder leiding van de latere eerste rijkspresident Ebert, de volledige demobilisatie. Op 19 januari 1919 werd de Nationale Vergadering gekozen. Tegelijkertijd werden middels een overheidsvoorschrift alle arbeiders- en soldatenraden van hun macht "beroofd". De grote revolutie was er niet gekomen.

Desondanks werd Duitsland nog jarenlang geteisterd door onrust en regionale opstanden. Keer op keer werd orde en rust hersteld door regeringstroepen en vrijkorpsen (Freikorps).

Ook in Wilhelmshaven kwam het tot nieuwe onlusten. Al tijdens de oorlog waren er grote moeilijkheden bij de voedselvoorziening voor de bevolking. Sterker nog, in de beide steden Wilhelmshaven en Rüstingen (praktisch aan elkaar vastgebouwd) had men een volledig verschillende opvatting hierover. Dit en nog veel andere zaken droegen er toe bij dat de in januari 1919 in Berlijn uitbrekende "Spartakistenputsch" ook in Wilhelmshaven een vruchtbare voedingsbodem vond.
Opnieuw namen de soldaten het voortouw. Op 4 januari trokken honderden matrozen door de straten, demonstreerden voor de KPD (Kommunistische Partei Deutschlands) en zetten de plaatselijke commandant uit zijn ambt. Ook de "Raad van 21" sprak zich uit vóór de KPD en joeg op die manier de beroepssoldaten tegen zich in het harnas. In de nacht van 10 op 11 januari werden wapens uitgedeeld aan de KPD leden en werd het oude slagschip "Deutschland" bezet. Ook drongen de Spartakisten binnen bij de "Wilhelmshavener Zeitung" om een communistische krant te laten drukken.